Blijgedacht


Op bezoek bij oma!

Daar is hij weer. De hoogdag van onze kleine meid haar week, op bezoek bij oma en opa! Vol ongeduld en blijheid zit ze al te popelen als we de straat van oma in rijden. Wat is er ook leuker dan bij oma & opa zijn. Alle aandacht krijgen, alleen maar positieve woordjes horen, veel knuffels en kusjes,… Heerlijk toch! En inderdaad, zo zalig verloopt haar dagje.

Maar dan is het moment van gaan en afscheid nemen aangebroken. Het is nu al een paar weken op rij dat dit gepaard gaat met intens verdriet en een enorme huilbui. Angstige oogjes, oma niet los willen laten, niet in de autostoel willen gaan zitten,… Ze is helemaal het noorden kwijt en ontroostbaar. Niets stelt haar gerust. Lieve woordjes niet, haar favoriete muziek niet, haar liefste knuffel niet,… . Dan maar even alles eruit laten gooien en na een dikke 10 minuten valt ze stil.

Voorbereiden op het afscheid

Maar van waar komt dit zo ineens? Vroeger was vetrekken geen probleem, maar nu ze wat ouder is, precies wel. En dan valt het ons te binnen. Uit ervaring hebben we al geleerd dat als we naar een plek gaan waar we nog nooit geweest zijn, of als we nieuwe mensen gaan ontmoeten, of als we naar plaatsen gaan waar het nogal druk kan zijn,… we haar daar op voorhand goed op moeten voorbereiden door uit te leggen wat we gaan doen en wie/wat we gaan zien. Zou het kunnen dat we haar nu ook moeten gaan voorbereiden op momenten van afscheid nemen, zodat die minder beangstigend en/of onvoorspelbaar zijn? We nemen de proef op de som en testen het uit.

Huiswaarts met een vrolijke peuter

Wanneer we de week erop weer bij oma & opa zijn en we stilaan moeten gaan vertrekken, begin ik haar een halfuurtje op voorhand voor te bereiden. Ik zeg haar dat we terug naar ons huisje gaan, waar ons hondje op ons zit te wachten. “Oma en opa zien we snel weer terug en dan kan jij weer met hen spelen. Het is niet omdat we nu naar huis gaan en oma en opa hier blijven, dat jij hen niet meer gaat zien,enz.” Wanneer het moment van gaan is aangebroken, vraag ik haar (met een toch wel bang hartje) haar jasje en knuffel te nemen. Dat doet ze zonder probleem. Ze stapt zelfs al naar de deur en zegt “bye bye”. Samen met oma lopen we naar de auto, oma zet haar in de stoel (dat is immers ook al een voorspelbaar en onmisbaar ritueel voor haar geworden) en deze keer lukt het ons zelfs om met een vrolijke peuter huiswaarts te keren!

We kunnen ons wel voor de kop slaan! Waarom hadden we hier niet eerder aan gedacht?! Maar goed, al doende leert men, met vallen en opstaan.

Wil je meer, kijk dan zeker ook eens op: facebook.com/muytersstephanie